[NZ] RytuaÂł 5/? - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] RytuaÂł

Stewart Rivers, dowĂłdca Brygady Uderzeniowej Minsterstwa Magii, musi odkryĂŚ kto stoi za seriÂą tajemniczych zabĂłjstw dokonanych na czarodziejach. Czy uda mu siĂŞ rozwikÂłaĂŚ zagadkĂŞ?

Autor:

losiek13

Gatunek: KryminaÂł

Ograniczenie wiekowe: +16

Przeczytano 17876 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

[NZ] RytuaÂł 5/?

Jak wyglÂąda polskie MM? DokÂąd uda siĂŞ Stew, by rozwikÂłaĂŚ tajemnicĂŞ Âśledztwa?

NastĂŞpny rozdziaÂł:
6
Poprzedni rozdziaÂł:
4
Pierwszy rozdziaÂł:
1

PrzejÂściu przez drzwi windy towarzyszyÂło znane Stewartowi uczucie wejÂścia w witrynĂŞ sklepu, skrywajÂącego szpital ÂŚwiĂŞtego Munga. WydawaÂło mu siĂŞ, Âże przekracza niewielkÂą kurtynĂŞ chÂłodnej wody.

Po drugiej stronie znajdowaÂła siĂŞ zwyczajna winda, ktĂłra bardzo przypominaÂła Riversowi jednÂą z tych, ktĂłrymi jechaÂł jeszcze dziÂś rano w Londynie. Nagle ruszyÂła w dĂłÂł i po chwili znaleÂźli siĂŞ w ogromnym holu, ktĂłry zdawaÂł siĂŞ odwzorowywaĂŚ wyglÂąd tego, znajdujÂącego siĂŞ kilkanaÂście metrĂłw nad nim. Kamienne, czarne, marmurowe posadzki, Âściany i kolumny. ZwieszajÂące siĂŞ z sufitu krysztaÂłowe Âżyrandole, ktĂłre rozÂświetlaÂły hol znacznie bardziej, niÂż moÂżna byÂło siĂŞ spodziewaĂŚ. Takie poÂłÂączenie nadawaÂło caÂłemu miejscu dosyĂŚ mroczny klimat, jednak jednoczeÂśnie miaÂło to w sobie coÂś majestatycznego. Z bogato zdobionych kominkĂłw, ktĂłre ulokowano przy jednej ze Âścian, wciÂąÂż wyskakiwali czarodzieje, spieszÂąc do wind, ktĂłre znajdowaÂły siĂŞ we wnĂŞce po przeciwnej stronie od tej, z ktĂłrej wyszli Stew i Ulka. Rivers poczuÂł siĂŞ, jakby wszedÂł do wÂłasnego miejsca pracy, wszystko toczyÂło siĂŞ tutaj tym samym rytmem.

Kiedy zbliÂżyli siĂŞ do Âśrodka sali, uwagĂŞ Stew przyciÂągnÂąÂł widok duÂżego, okrÂągÂłego stoÂłu, ktĂłry wyglÂądaÂł na bardzo wiekowy. PopĂŞkane, masywne nogi, nadgryzione zĂŞbem czasu, zdawaÂły siĂŞ ledwie utrzymywaĂŚ ciĂŞÂżar blatu, wypolerowanego tak dokÂładnie, Âże odbijaÂły siĂŞ w nim wiszÂące pod sufitem lampy.

- To OkrÂągÂły StĂłÂł - wyjaÂśniÂła Ulka, podÂąÂżajÂąc za jego wzrokiem. - PamiÂątka po obradach, ktĂłre doprowadziÂły do zmian w Polsce w ubiegÂłym wieku i do powstania tego miejsca. - WskazaÂła dookoÂła rĂŞkÂą. - KtoÂś uznaÂł, Âże podsuniĂŞcie tego samego pomysÂłu mugolom bĂŞdzie wskazane, sam rozumiesz...
- Tak, tak - przytaknÂąÂł Stew.
- Poczekaj tutaj chwilĂŞ. - Ulka zostawiÂła swojego podopiecznego i podeszÂła do korpulentnego mĂŞÂżczyzny, ktĂłry staÂł za ladÂą portierni, umiejscowionej pod ÂśrodkowÂą ÂścianÂą holu. ZamieniÂła z nim kilka sÂłĂłw i wrĂłciÂła do goÂścia zza granicy.
- OczekujÂą ciĂŞ w Departamencie Przestrzegania Praw CzarodziejĂłw. ZaprowadzĂŞ ciĂŞ tam.
Ruszyli w stronĂŞ wind z tÂłumem nowo przybyÂłych pracownikĂłw.
- Z tego co wiem, budynki wszystkich ministerstw w Europie sÂą zbudowane na tej samej zasadzie... - odezwaÂł siĂŞ Stew.
- Zgadza siĂŞ, my nie jesteÂśmy wyjÂątkiem. MoÂże z pominiĂŞciem pewnych detali, ale to zabawne, Âże o tym wspominasz... - zaÂśmiaÂła siĂŞ. - PoczÂątkowo chciano dobudowaĂŚ Ministerstwo NAD mugolskim budynkiem. WyobraÂżasz to sobie? PowstaÂły nawet wstĂŞpne plany, ale caÂłe szczĂŞÂście ktoÂś opamiĂŞtaÂł siĂŞ w samÂą porĂŞ.
Stewart parsknÂąÂł tak gÂłoÂśno, Âże jakaÂś starsza pani, stajÂąca przed nim, obrĂłciÂła siĂŞ i zmierzyÂła go potĂŞpiajÂącym spojrzeniem.
- Ciekawy pomysÂł, muszĂŞ przyznaĂŚ - zaÂśmiewaÂł siĂŞ Rivers. - Koncepcja warta ponownego rozpatrzenia.

Kolejka posuwaÂła siĂŞ dosyĂŚ szybko, wiĂŞc juÂż po kilku minutach wsiedli do jednej z wind z grupÂą innych czarodziejĂłw, ktĂłrzy przyglÂądali siĂŞ Stewartowi z niemaÂłym zainteresowaniem. SzczegĂłlny podziw wzbudziÂł jednak wÂśrĂłd ÂżeĂąskiej czĂŞÂści pasaÂżerĂłw. Ulka rzuciÂła miaÂżdÂżÂące spojrzenie dwĂłm mÂłodym czarownicom, ktĂłre chichotaÂły gÂłoÂśno i staraÂły siĂŞ zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ Stew.
Winda zatrzymaÂła siĂŞ i rozlegÂł siĂŞ gÂłos oznajmiajÂący na ktĂłre piĂŞtro dotarli.
- ChodÂź - powiedziaÂła Ulka, ciÂągnÂąc Riversa za rĂŞkaw. - To tutaj.
Jedna z chichoczÂących kobiet chciaÂła wysiÂąÂśĂŚ z windy, jednak jej koleÂżanka powstrzymaÂła jÂą przed tym desperackim krokiem.
- Idziemy prosto do biura szefa departamentu, chciaÂł rozmawiaĂŚ z tobÂą osobiÂście - oznajmiÂła mu Black Potter.
- OczywiÂście. - Stewart nagle spowaÂżniaÂł i zajÂąÂł siĂŞ rozmyÂślaniem o ciÂąÂżÂących na nim obowiÂązkach.

Szli wzdÂłuÂż jednego z korytarzy, ktĂłre jak zauwaÂżyÂł Stew, byÂły znacznie szersze niÂż te w Londynie. Przez uchylone drzwi niektĂłrych gabinetĂłw zauwaÂżyÂł, Âże to samo tyczyÂło siĂŞ rĂłwnieÂż wszelkiej maÂści pokojĂłw. Kiedy mijali szczegĂłlnie duÂżÂą salĂŞ, ktĂłra znajdowaÂła siĂŞ za przeszkleniem, kilka osĂłb zauwaÂżyÂło na korytarzu UlkĂŞ i pomachaÂło do niej.
- To Biuro AurorĂłw - wyjaÂśniÂła krĂłtko. - A to pokĂłj szefa departamentu - dodaÂła po chwili, zatrzymujÂąc siĂŞ przed drzwiami znajdujÂącymi siĂŞ na koĂącu korytarza.
ZapukaÂła do drzwi i zachĂŞciÂła Stewarta gestem do wejÂścia. PoÂłoÂżyÂł dÂłoĂą na klamce, otworzyÂł drzwi i ujrzaÂł za wyjÂątkowo kolosalnym biurkiem, krĂŞpego mĂŞÂżczyznĂŞ. Trudno byÂło wyczytaĂŚ cokolwiek z wyrazu jego twarzy. Na ich widok wstaÂł jednak powoli ze swojego bogato zdobionego fotela i zwrĂłciÂł siĂŞ jowialnym tonem do Stewarta:
- Witam pana, panie Rivers, w polskim Ministerstwie Magii! - WyciÂągnÂąÂł na powitanie rĂŞkĂŞ i uÂścisnÂąÂł dÂłoĂą przybyszowi.
- DzieĂą dobry, bardzo mi miÂło, panie...
- StaĂączyk, Witold StaĂączyk - przedstawiÂł siĂŞ. Na jego twarzy zagoÂściÂł uprzejmy uÂśmiech, jednak oczy miaÂły nadal ten sam, nieprzenikniony wyraz.
- DziĂŞkujĂŞ pani za sprowadzenie naszego goÂścia - zwrĂłciÂł siĂŞ do Ulki sÂłuÂżbowym tonem.
- To byÂła przyjemnoÂśĂŚ - odparÂła, zachowujÂąc niezwykÂłÂą powagĂŞ.
StaĂączyk usiadÂł na swoim fotelu i gestem zachĂŞciÂł do tego samego swoich goÂści. Ulka wyraÂźnie nie wiedziaÂła co ma poczÂąĂŚ.
- Och, pani Czarny Garncarz teÂż zostaje - powiedziaÂł w koĂącu, widzÂąc jej zakÂłopotanie. - BĂŞdzie pani sÂłuÂżyÂła pomocÂą naszemu goÂściowi w jego poczynaniach na terenie naszego kraju.
- OczywiÂście - przytaknĂŞÂła, sadowiÂąc siĂŞ w fotelu.
- Tak wiĂŞc, sÂłucham pana, panie Rivers. Czy mĂłgÂłby mi pan wyjaÂśniĂŚ co staÂło siĂŞ z WroĂąskim? - StaĂączyk zÂłoÂżyÂł dÂłonie na biurku i przyglÂądaÂł siĂŞ przybyszowi z wnikliwoÂściÂą, czekajÂąc na odpowiedÂź.
Stewart zaczÂąÂł jednak od opowieÂści o Âśledztwie, ktĂłre sprawiaÂło mu tyle kÂłopotĂłw. OmĂłwiÂł wszelkie sprawdzone dotychczas poszlaki, ktĂłre prowadziÂły donikÂąd oraz o ostatnim Âświadku, ktĂłry zasugerowaÂł, Âże sprawca, moÂże mieĂŚ jakiÂś zwiÂązek wÂłaÂśnie z PolskÂą. Na zakoĂączenie powiedziaÂł o tym co do tej pory wiedzieli o zaginiĂŞciu WroĂąskiego.
- To wszystko? - zapytaÂł szef polskiego departamentu, wysÂłuchawszy Stewarta.
- Niestety. Jednak sam pan rozumie, to niezwykle ÂświeÂża sprawa, nie mogĂŞ panu udzieliĂŚ Âżadnych szczegĂłÂłowych informacji - wyjaÂśniÂł cierpliwie Rivers. - Moi pracownicy doÂłoÂżÂą wszelkich staraĂą, by odnaleÂźĂŚ pana WroĂąskiego, mogĂŞ to zagwarantowaĂŚ.
Po raz pierwszy od chwili wejÂścia do gabinetu, Stewart zdoÂłaÂł wyczytaĂŚ coÂś z twarzy siedzÂącego przed nim mĂŞÂżczyzny. Doskonale znaÂł to powÂątpiewajÂące spojrzenie. StaĂączyk wÂątpiÂł w zdolnoÂści mÂłodego dowĂłdcy tak waÂżnego biura.
- Z caÂłym szacunkiem... - rzekÂł StaĂączyk. - Nie mogĂŞ mieĂŚ peÂłnego zaufania do ludzi, ktĂłrych kompetencji nie jestem w stanie oceniĂŚ. WÂłaÂśnie czekam na odpowiedÂź paĂąskiego Ministerstwa w sprawie wysÂłania jednego z naszych aurorĂłw do pomocy w poszukiwaniach.
Stewart nie wiedziaÂł co ma na to odpowiedzieĂŚ. ZachowaÂł jednak chÂłodny umysÂł i odparÂł po chwili chÂłodnym tonem:
- AleÂż oczywiÂście, w peÂłni to rozumiem.
- CieszĂŞ siĂŞ - Szef Departamentu Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw powrĂłciÂł do swojego pustego spojrzenia. - Natomiast, jeÂśli chodzi o te morderstwa... - ZmarszczyÂł czoÂło, wpatrujÂąc siĂŞ w ÂścianĂŞ. WyraÂźnie prĂłbowaÂł sobie coÂś przypomnieĂŚ. - Mam wraÂżenie, Âże sÂłyszaÂłem kiedyÂś o tego rodzaju zbrodniach, ktĂłrych dokonywano na terenach KresĂłw Wschodnich. To wÂłaÂśnie pan WroĂąski byÂł ekspertem tej dziedziny. PoÂświĂŞciÂł poÂłowĂŞ swego Âżycia na badanie tych niezwykÂłych terenĂłw. Teraz, gdy zaginÂąÂł, wydaje mi siĂŞ, Âże nie pozostaje panu nic innego, jak udaĂŚ siĂŞ na miejsce i sprĂłbowaĂŚ samemu zgÂłĂŞbiĂŚ tĂŞ sprawĂŞ. Z naszej strony oferujemy paĂąstwu wsparcie w postaci pani Black Potter.
Ulka, ktĂłra do tej pory uwaÂżnie wszystkiemu siĂŞ przyglÂądaÂła, wyglÂądaÂła na zaskoczonÂą.
- Pani Black Potter, proszĂŞ nie robiĂŚ tak zaskoczonej miny, w koĂącu to pani rodzinne strony, nikt nie nada siĂŞ do tego zadania lepiej - oznajmiÂł beznamiĂŞtnie.
Kobieta skinĂŞÂła tylko gÂłowÂą. Stewart przyglÂądaÂł siĂŞ jej przez moment i z zaskoczeniem odczytaÂł z jej twarzy, Âże ta perspektywa powrotu w rodzinne strony wcale jej nie cieszy.
- DziĂŞkujĂŞ panu za pomoc - zwrĂłciÂł siĂŞ do StaĂączyka Stew. - JeÂśli pan pozwoli, to chciaÂłbym wyruszyĂŚ jeszcze dzisiaj.
- Nie widzĂŞ Âżadnych przeszkĂłd. Pani Black Potter na pewno panu pomoÂże.
Stewart poÂżegnaÂł siĂŞ z szefem departamentu i opuÂściÂł jego gabinet. StaĂączyk poprosiÂł jednak UlkĂŞ o pozostanie. Najwidoczniej miaÂł jej do przekazania jakieÂś dodatkowe uwagi. CzekaÂł wiĂŞc na niÂą pod drzwiami, nie wiedzÂąc zbytnio co ze sobÂą poczÂąĂŚ. Po kilkunastu minutach wyszÂła w koĂącu na korytarz, z tÂą samÂą powaÂżnÂą i nieszczĂŞÂśliwÂą minÂą. Rivers otwieraÂł wÂłaÂśnie usta, Âżeby coÂś powiedzieĂŚ, jednak ona przerwaÂła mu:
- Nie tutaj! - syknĂŞÂła. - Porozmawiamy juÂż na miejscu. ChodÂź.. - OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i poprowadziÂła go w drogĂŞ powrotnÂą.

***

Dwie, ubrane na czarno postacie, staÂły przed wejÂściem do niewielkiego, zabytkowego, mugolskiego koÂścioÂła, ulokowanego na skraju maÂłej wioski.
- Wchodzimy od frontu? - zapytaÂła swojego towarzysza kobieta, ktĂłrej czarne wÂłosy falowaÂły na silnym wietrze.
- Ten stary mugol twierdziÂł, Âże nie ma Âżadnych bocznych wejÂśĂŚ, wiĂŞc nie mamy innego wyjÂścia - odparÂł blond wÂłosy mĂŞÂżczyzna.
- Dobra, w takim razie na trzy. - Kobieta ÂścisnĂŞÂła mocno w dÂłoni swojÂą rĂłÂżdÂżkĂŞ, sÂłuchajÂąc odliczania.
- Raz... dwa... TRZY!
Promienie wystrzeliÂły z ich rĂłÂżdÂżek dokÂładnie w tym samym momencie, trafiajÂąc prosto w podniszczone drzwi, ktĂłre rozsypaÂły siĂŞ w drzazgi, a to co z nich zostaÂło wleciaÂło do Âśrodka.
DwĂłjka przybyszy nie zwlekajÂąc ani chwili, wpadÂła do Âśrodka, gotowa do stoczenia walki.

Komentarze

Barlom dnia 01.04.2014 20:57

Ciekawie rozwija siĂŞ akcja. LiczyÂłem na nieco bardziej swojskie MM, gdy tak siĂŞ zastanowiÂłem to moja wyobraÂźnia podsunĂŞÂła mi obraz PRLu i wystroju budynkĂłw w tamtych czasach.
Jest to jednak twoje ff

Przynajmniej sam dowiedziaÂłem siĂŞ jak ja to bym widziaÂł

Czyli teraz wyprawa na Kresy. Zbyt wiele siĂŞ tu nie staÂło, jednak caÂłoÂśĂŚ poprawnie napisana i szczerze nie mam siĂŞ do czego przyczepiĂŚ.
Chyba nie muszĂŞ przypominaĂŚ Âże czekam na dalszÂą czĂŞÂśĂŚ przygĂłd Ulki i tego.... no... Riversa

Alette dnia 01.04.2014 23:21

Na poczÂątku chciaÂłam ci napisaĂŚ, ÂżebyÂś uwaÂżaÂł na stosowania takich sÂłĂłw jak "przejÂścia"->"wejÂścia" czy "znajdowaÂła"->"znajdujÂący". Lepiej szukaĂŚ jakiÂś zamiennikĂłw, bo kiedy te dwa sÂłowo stojÂą niedaleko siebie, to psuje to efekt czytania. LubiĂŞ w ogĂłle jak uÂżywa siĂŞ rĂłÂżnych sÂłĂłw... dlatego spodobaÂło mi siĂŞ "zwrĂłciÂł siĂŞ jowialnym tonem".

To by byÂło na tyle czepiania siĂŞ ;p
Bardzo podobaÂła mi siĂŞ ta czĂŞÂśĂŚ. Dialogi wychodzÂą ci super, zwÂłaszcza jeÂśli dodajesz jakieÂś opisy do tego. Bardzo na plus nawiÂązanie do historii Polski. Dla mnie po prostu Âświetne. Nie mam nic wiĂŞcej do dodania, wiĂŞc moÂże na tym zakoĂączĂŞ ;p

Zastanawiam siĂŞ tylko, co tam siĂŞ dzieje. Czekam z niecierpliwoÂściÂą na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ. Serio.

Penelope dnia 01.04.2014 23:27

Kurcze koĂącĂłwka mnie zszokowaÂła, nie mam pojĂŞcia o co chodzi...

Polskie Ministerstwo Magii to wÂłaÂśnie to, na co czekaÂłam

Suuuper ;] A ten pomysÂł Âżeby wybudowaĂŚ go nad budynkiem... No cĂłÂż szkoda, Âże nie doszedÂł do skutku

Ciekawe co siĂŞ wywiÂąÂże miĂŞdzy UlkÂą i Stewem, w koĂącu jadÂą razem w podrĂłÂż

Czekam na nastĂŞpnÂą czĂŞÂśĂŚ pisz szybko, ÂżyczĂŞ powodzenia ;]

ulka_black_potter dnia 02.04.2014 10:57

No, widzĂŞ, Âże teraz Âłagodniej potraktowaÂłeÂś mojÂą postaĂŚ, bardzo dobrze. OgĂłlnie to czĂŞÂśĂŚ dobra, fajnie ci to wszystko wychodzi, a bÂłĂŞdĂłw zdecydowanie nie chce mi siĂŞ szukaĂŚ. Dialogi sÂą naprawdĂŞ dobre no i sÂą akapity, a nie jak to kiedyÂś bywaÂło jeden wielki kloc. : )

Angelina Johnson dnia 02.04.2014 16:31

Po wczeÂśniej czĂŞÂści, do ktĂłrej ciĂŞÂżko mi siĂŞ odnieÂśĂŚ, znĂłw wrĂłciÂłeÂś na swoje tory, Âże tak powiem. ÂŚrednio podoba mi siĂŞ pomysÂł z tym, Âże wszystkie Ministerstwa Magii wyglÂądajÂą podobnie. Dla mnie takie MM zawsze byÂło wizytĂłwkÂą danego kraju wÂśrĂłd czarodziejĂłw i to opisane przez Rowling pasowaÂło mi do Anglii. No ale to TwĂłj pomysÂł, wiĂŞc za to ganiĂŚ nie bĂŞdĂŞ. Zastanawia mnie tylko, dlaczego siĂŞ na to zdecydowaÂłeÂś.

Stosunek Czarnego Garncarza do rodziny mnie zastanawia. Ciekawe w sumie. Dobrze teÂż, Âże szef ot tak sobie nie zaufaÂł od razu bohaterowi. Czasami zapominam, Âże Stew jest taki mÂłody. Dobrze, Âże o tym przypominasz, bo to doÂśĂŚ istotne chyba. Ulka i Stew? ChociaÂż jakieÂś zalÂąÂżki romansu, cokolwiek? ;> Na plus opisy i dialogi. Czekam na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ! (I'm waiting for next chapter?) Nie ÂśmiaĂŚ siĂŞ z mojego izi angielskiego

Sann dnia 02.04.2014 17:59

W tej czĂŞÂści chyba najbardziej podobaÂło mi siĂŞ nawiÂązanie do OkrÂągÂłego StoÂłu - miaÂłam to wszystko idealnie przed oczami, wiĂŞc to naprawdĂŞ duÂży plus. Dialogi nie sÂą ciĂŞÂżkie, tak wiĂŞc przyjemnie siĂŞ je czyta. W kilku momentach zabrakÂło mi przecinkĂłw, ale poza tym chyba bez wiĂŞkszych bÂłĂŞdĂłw, a jeÂśli jakieÂś byÂły, to nieszczegĂłlnie irytujÂące.

Jestem ciekawa rozwoju sytuacji - co kryje Ulka? Kim sÂą ci tajemniczy ludzie z koĂącĂłwki? Dawaj nastĂŞpnÂą czĂŞÂśĂŚ! : )

losiek13 dnia 02.04.2014 23:12

ZacznĂŞ od opisu MM... Tak szczerze, to nie miaÂłem na to jakiegoÂś WoW pomysÂłu. Ja swoim postawiÂła za wysoko poprzeczkĂŞ, no a teÂż nie chciaÂłem zbytnio rozwlekaĂŚ siĂŞ z tym miejscem, bo nie bĂŞdzie ono istotne w dalszych ff ;p MyÂślaÂłem wÂłasnie o budowie MM w powietrzu, ale opisanie tego za bardzo rozwlokÂłoby tĂŞ czĂŞÂśĂŚ...

Leciak, teÂż zwrĂłciÂłem na to uwagĂŞ, ale jak juÂż byÂło za pĂłÂźno na poprawki ;D Postaram siĂŞ tego unikaĂŚ.

Romanse? To ma byĂŚ kryminaÂł! ;D Mweheheh!
(I'm waiting for the next chapter?) ;> Thx!

Kim sÂą ci tajemniczy ludzie z koĂącĂłwki?

JuÂż myÂślaÂłem, Âże nikt nie zapyta o to! ^^ ÂŻadnych domysÂłĂłw nie macie? ;p

Ana_Black dnia 03.04.2014 19:49

JuÂż myÂślaÂłem, Âże nikt nie zapyta o to! ^^ ÂŻadnych domysÂłĂłw nie macie?

Nie wiem czemu, ale podejrzewam, Âże to Bellatriks i Lucjusz. ChociaÂż skoro (jak siĂŞ domyÂślam) ta wioska jest na Kresach Wschodnich, to zastanawiam siĂŞ czy to nie sÂą Polacy.

Dobry pomysÂł z tym OkrÂągÂłym StoÂłem. Ministerstwo nad budynkiem - nie wiem czemu, ale wyobraziÂłam sobie budynek stojÂący na czubku wieÂży PaÂłacu Kultury i Nauki.

Christina dnia 13.11.2014 13:43

ÂŁooooooosiek, daj trochĂŞ Âżywszej akcji, co?
MyÂślaÂłam, Âże nasze MM bĂŞdzie siĂŞ nieco rĂłÂżniĂŚ od tego brytyjskiego, ale jak tak patrzĂŞ, to wyglÂąda zupeÂłnie tak samo. Tylko, Âże zamiast fontanny mamy OkrÂągÂły StĂłÂł. TrochĂŞ siĂŞ rozczarowaÂłam

PodobaÂła mi siĂŞ baaardzo, ale to bardo scena z Szefem Departamentu. Po prostu widziaÂłam tego wielkiego faceta, za tym wielkim biurkiem, na wielkim fotelu.

Co do tych ludzi z koĂącĂłwki, to niestety najpierw przeczytaÂłam komentarz Any i teraz nie mogĂŞ pozbyĂŚ siĂŞ wraÂżenia, Âże to serio Bellcia. W koĂącu tak jÂą uwielbiasz.
ALBO TO JEST ANCIOL!!!

Sam Quest dnia 03.02.2016 23:26

No MM nie powala, ale skoro jest tu nieistotne to bez sensu siĂŞ rozwodziĂŚ nad tym. PostaĂŚ Ulki intryguje. Co do tego Stefana czy jak mu tam to nawet mi siĂŞ spodobala ta postaĂŚ. Taka nieoczywista.
A jeÂśli siĂŞ rozchodzi o te dwie postacie na koĂącu.... MoÂże to Ci wspĂłÂłpracownicy Rivesa? No idea. Czekam na wiĂŞcej

monciakund dnia 27.02.2016 12:10

Kurcze, intryga goni intrygĂŞ, zaczynam siĂŞ powoli w tym wszystkim gubiĂŚ

Bardzo ciekawy mnie kim sÂą te tajemnicze postacie wspomniane w koĂącĂłwce tej czĂŞÂści. Stawiam, Âże sÂą to pewnie wspĂłÂłpracownicy Stewarta, ewentualnie jacyÂś Polacy. Nie wiem czemu, ale rozbawiÂła mnie scena w windzie. Od razu skojarzyÂła mi siĂŞ z jakÂąÂś komediÂą

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[1 głos]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie